Autoris – pracownia projektowa

Katedra w Irkucku

Katedra w Irkucku fot.

Koncepcję na zlecenie ks. biskupa Jerzego Mazura opracowali: arch. A. Chwalibóg, arch. D. Łuniewski, arch. J. Zalewska, arch. M. Matyszczyk.

Projekt wykonawczy: W. Stegaiło i A. Baduła (Rosja)

Projekt wnętrz i rzeźby: prof. W. Kućma

Pow. nawy: ok. 600.0m2

Pow. użytkowa całości ok. 1600.0m2.

Katedra w Irkucku została zaprojektowana w 1999r. Całość zrealizowano w 2000r. Konsekracja odbyła się 8 września 2000r.

Założeniem koncepcji było osiągnięcie monumentalnego wyrazu stosunkowo skromnymi środkami i odpowiednio do bardzo trudnych warunków realizacji i trwania – trzęsienia ziemi, mrozy. Zerknij w link poniżej:

wikipedia

Rozważania o architekturze sakralnej.” artykuł miesięcznika „ARCHITEKT” 2002, autor Andrzej Chwalibóg.

Charles Moore pragnął, aby architektura mówiła. Architektura sakralna powinna w takim razie śpiewać.

Monumentalnie, donośnie, na chwałę Bogu – czyli  tak, jak my, potrafimy ją nastroić najlepiej. Ale  gdy wsłuchuję się w światowy i historyczny pejzaż, dociera do mnie więcej szumu i krzyku ludzkiego niż dźwięków niebieskiego Jeruzalem.

Jest to chyba związane z bólem – najpierw rodzenia,  później trwania i na końcu zniszczenia. Taki jest porządek istnienia skończonego, co staje się szczególnie widoczne w obliczu nieskończonego. Może dlatego Sagrada Familia w Barcelonie wydaje się tracić – w miarę jak jej budowa postępuje naprzód- swą niezwykłość i ekspresję, a już odbudowana katedra królewska rzuciła ciężki cień na grób Immanuela.

Powracając do słuchania architektury, warto zauważyć, jak wiele mówią historyczne aspekty istnienia świątyń. Na przykład katedra kolońska, której budowę rozpoczęto w wolnym pobożnym  (bo biskupim) mieście Rzeszy dla osłony relikwii Trzech Króli, została zakończona po ponad 600 latach jako symbol mocy germańskiej już w bismarckowskich Niemczech.

A największy średniowieczny kościół świata w Cluny? Sprawnie zbudowany, w ciągu 40 lat (Cluny III- pięć naw, dwa transepty, chór z obejściem, 5 kaplic promienistych, 8 wież, dł ok. 180m), doczekał tylko wyzwolenia ludu i został rozebrany w 1811r. co miało świadczyć o potędze rozumu i być wyrazem wolności.

Warto tez posłuchać kłótni która toczyła się podczas trwającej  500 lat budowy katedry w Mediolanie. Gdy obok już w pełni grał renesans, twórcy świątyni wciąż słyszeli wyłącznie siebie. Ale nowożytność wzięła rewanż przy okazji wznoszenia rzymskiej bazyliki św. Piotra.  Pożarła ona skutecznie wczesnochrześcijańską świątynię z pięknymi mozaikami, freskami Giotta i już licznymi dziełami renesansowymi.

Nie wolno było ruszać tylko  „Confesio Petri”. Lud rzymski mówił wtedy o Bramantem: „on zburzył cały Rzym i cały świat, gdyby tylko mógł”; ten architekt na pewno przyczynił się do zburzenia spokoju katolickiej Europy i rozwoju protestantyzmu – tyle wszystkich kosztowała ta budowa. Tak to przychodziły na świat i schodziły z niego wielkie świątynie, a z pewnością rządzi tym Boża Opatrzność.

Jeszcze na pożegnanie przypomnę architektom carskie polecenie: wyłupić oczy budowniczemu po skończeniu dzieła, aby nie mógł już nigdzie indziej stworzyć czegoś piękniejszego (czyt.: głośniejszego).

Brak komentarzy

Brak komentarzy dla tego wpisu. Bądź pierwszy.

Napisz odpowiedź


8 − = jeden